Një nga veçoritë më tërheqëse të Excel është fleksibiliteti i tij. Çdo qelizë individuale mund të përmbajë tekst, një numër, një formulë ose praktikisht çdo gjë tjetër që përcakton klienti. Në të vërtetë, kjo është një nga arsyet themelore që Excel është një mjet efektiv për analizën e të dhënave. Klientët mund të përdorin vargje, formula dhe makro të emërtuara për të krijuar një sistem të ndërlikuar të llogaritjeve të ndërlidhura, qelizave të lidhura dhe përmbledhjeve të formatuara që punojnë së bashku për të krijuar një analizë përfundimtare.
Pra, cili është problemi? Problemi është se nuk ka transparencë të proceseve analitike. Është jashtëzakonisht e vështirë të përcaktohet se çfarë po ndodh në të vërtetë në një tabelë. Kushdo që i është dashur të punojë me një spreadsheet të krijuar nga dikush tjetër, e di shumë mirë zhgënjimin që vjen nga deshifrimi i rrotullimeve të ndryshme të llogaritjeve dhe lidhjeve që përdoren për të kryer analiza.
Tabelat e vogla që kryejnë analiza modeste janë të dhimbshme për t'u deshifruar dhe librat e mëdhenj, të përpunuar, me shumë fletë pune janë praktikisht të pamundur për t'u deshifruar, duke ju lënë shpesh të filloni nga e para.
Krahasuar me Excel, sistemet e bazës së të dhënave mund të duken të ngurtë, të rreptë dhe të palëkundur në rregullat e tyre. Megjithatë, e gjithë kjo ngurtësi vjen me një përfitim.
Për shkak se vetëm disa veprime janë të lejueshme, ju mund të kuptoni më lehtë se çfarë po bëhet brenda objekteve të strukturuara të bazës së të dhënave, siç janë pyetjet ose procedurat e ruajtura. Nëse një grup të dhënash është duke u modifikuar, një numër është duke u llogaritur ose ndonjë pjesë e grupit të të dhënave është duke u prekur si pjesë e një procesi analitik, ju mund ta shihni lehtësisht atë veprim duke rishikuar sintaksën e pyetjes ose kodin e procedurës së ruajtur. Në të vërtetë, në një sistem bazë të dhënash relacionale, nuk hasni kurrë formula të fshehura, qeliza të fshehura ose vargje me emër të vdekur.